Shkrime te goditura!

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Do ju isha mirenjohes qe sipas shijes suaj te sillni shkrime mbreselenese nga ju antare. :)

@Uarda
@Universal
@Nicktjeter
@Siar
@NeviAna..
@Anna
@BRYG
etj,,,,,,,,,,


Maksim Gorki!

Tregimet e plakes Izergil.




I shikon atë shkëndija të kaltra? Po, ato…Fluturojnë! po, po…Unë nuk i shoh më…S’më shohin sytë.

– Që nga vijnë ato shkëndija ? – pyeta plakën.

Kisha dëgjuar më parë diçka për këto shkëndija, por desha të dija se ç’do të më thoshte plaka Izergil.

– Këto shkendija dalin nga zemra e zjarrtë e Dankos. Ka qenë një herë në botë një zemër që digjej si zjarr. Nga kjo zemër dalin shkëndija që sheh ti. Do të ta tregoj edhe këtë…Është një përrallë e vjetër… Të gjitha janë të vjetra, shumë të vjetra! A e sheh sa gjëra kanë ndodhur në kohën e lashtë?…Po tani s’ka gjëra të këtilla: – as punë, as njerëz, as përralla si ato të kohës së parë…Përse ?…Gjeje vetë! NUk e gjen…Po ç’di ti? Ç’dini ju të rinjtë? Ehe-he! Po të dinit ta njihnit më mirë kohën e lashtë, do t’i kuptonit të gjitha të fshehtat…Po ju nuk i kuptoni, dhe nga ky shkak nuk dini të rroni…Po unë vallë nuk e njoh jetën ? Oh, e njoh dhe i shoh të gjitha megjithëse s’më shohin sytë! Shoh se njerëzit nuk dinë të rrojnë, i shkrijnë më kot forcat. Dhe mbasi e grabitin vetveten, duke humbur kohën më kot, fillojnë të ankohen kundër fatit. Po ç’hyn këtu fati? Sikush e ka vetë në dorën fatin e tij! Tani shoh gjithfarë njerëzish, por nuk shoh njerëz të fortë! E ku janë këta? …Edhe njerëz të bukur ka pak e më pak.

Plaka rrinte e mendonte se ç’u bënë njerëzit e fortë dhe të bukur dhe këqyrte stepën e errët, sikur kërkonte nga kjo që t’i jepte përgjigjen.

Prisja tregimin e saj dhe rrija e heshtur, me druajtje se po ta pyesja diçka, plaka do të humbiste përsëri fillin e tregimit.

Dhe ja, plaka filloi të tregojë:

Në kohën e lashtë rronte diku në tokë një fis. Vendi ku banonin këta njerëz ishte i rrethuar në tri anët me pyje të dendura, që nuk i shkelte dot këmba e njeriut, kurse në anën tjetër shtrihej stepa. Ishin njerëz gazmorë, të fortë e trima. Dhe ja, njëherë i pllakosi e keqja: s’di se nga ç’anë ranë mbi këta njerëz ca fise të huaja dhe i shtynë vendasit thellë në pyll. Aty kishte moçale dhe errësirë, sepse pylli ishte kaq plak dhe kaq i dendur, sa nuk dukej qielli midis degëve të drurëve, rrezet e diellit mezi çanin udhën mdis gjetheve dher në moçalet. po kur binin këto rreze mbi faqet e moçaleve, ngrihej e përhapej që aty një kundërmim e molepsje kaq e madhe, saqë njerëzit vdisnin si mizat. Gratë dhe fëmijët e fisit zunë të qanin, pleqtë u krodhën në mendime e pikëllime. Duhej të dilnin e të shpëtonin nga ky pyll, dhe për këtë kihisn vetëm dy rrugë; njëra prapa, ku kihisn zënë vend armiqtë e fortë dhe të ligj, tjetra përpara, plot drurë shumë të mëdhenj, të lidhur, të lidhur si gardh me njëri-tjetrin me degë të dendura e të gërshetuara dhe me rrënjë të forta, të futura thellë në llumin e trashë të moçaleve. Ditën në pyll mbretëronte një mugëtirë bojë hiri dhe drurët ngriheshin lart të heshtur dhe të patundur, si gjigandë të gurtë. Mbrëmjeve, kur ndizeshin zjarret, këta drurët dukeshin sikur afroheshin dhe i shtrëngonin njerëzit në një rreth edhe më të ngushtë. Dhe gjithnjë, ditë e natë, i shtrëngonte një hallkë e fortë errësire, që sikur donte t’i mbyste këta njerëz, që tërë jetën ishin mësuar me hapësirat e pakufishme të stepave. por e keqja e madhe ishte kur plaste tufani, që fshikullonte majat e drurëve dhe bubullinte tërë pylli që i kërcënonte njerëzit dhe sikur u këndonte një këngë të kobëshme. Duhet ta dish se këta ishin njerëz trima dhe ishin gati të hidheshin dhe të luftonin pa frikë nga vdekja, kundër atyre që i kiishin mundur dikur, por e kihisn të ndaluar të vriteshin në luftë, sepse duhej të ruanin disa amanete, dhe, por të vdisnin, do të humbisnin përgjithmonë amanetet që mbanin. Prandaj aty rrinin dhe mendoheshin net të tëra në mes të zhurmës së mbytur të pyllit dhe kundërmimit vdekjeprurës të moçalit. Rrinin e mendoheshin dhe në këtë kohë hijet e zjarreve lëkundeshin rreth tyre, duke hedhur valle heshtazi. Shpeshherë atyre u dukej sikur nuk lëviznin hijet, por kërcenin xhindet e pyllit dhe të moçalit, që festonin fitoren e tyre…Pra, njerëzit rrinin dhe mendonin pa pushim. Dhe dihet se asgjë tjetër nuk ia shtrydh trupin dhe shpirtin burrit, siç ia shtrydhin mendimet e trishtme. Nga kaq të mendurrit, njerëzit u tretën dhe u dobësuan shumë…Midis tyre kishte lëshuar rrënjë frika, që gozhdonte krahët e tyre të fortë; gratë përhapnin llahtarinë duke lebetitur mbi kufomat e atyre që kihisn vdekur nga molepsja e duke vajtuar fatin e të gjallëve, të lidhur me prangat e frikës. Fjalët për frikën zunë të dëgjoheshin nëpër pyll, në fillim me zë të druajtur dhe me zë të ulët, po pastaj fort e më fort, me zë të lartë…Njerëzit ishin gati të vinin e t’i dorëzoheshin armikut dhe t’i bënin fli këtij lirinë e tyre; duke pasur frikë nga vdekja askush nuk i druhej më skllavërisë…Atëhere u hodh Dankoja dhe mori përsipër t’i shpëtonte të gjithë.

Plaka, patjetër, kishte treguar shpeshherë për zemrën e zjarrtë të Dankos. Fliste zvarrë-zvarrë, dhe zëri i saj i mbytur me me gërvima, sikur më ngjallte para syve zhurmën e pyllit e pyllit, ku njerëzit e mjerë e të dëbuar vdisnin të korrur nga kundërmimi helmatues i moçalit…

Dankoja ishte një nga njerëzit e këtij fisi: ishte i bukur dhe i ri. NJerëzit e bukur janë gjithnjë trima. U tha shokëve:

– Sado të mendosh, po nk veprove, nuk mund të largosh dot, bile, as një gur nga udha. Kush s’bën gjë, s’mund të fitojë gjë. E pse t’i bluajmë forcat tona me të menduar e me të vuajtur ? Ngrihuni! Do ta çajmë pyllin dhe do të dalim matanë. Patjetër pylli duhet të ketë fund, sepse çdo gjë në botë ka fund! Bëhuni gati të nisemi! Përpara!…

E kqyrën dankon dhe panë se ai ishte më i miri nga të gjithë; sytë e tij vetëtinin dhe tregonin se ky kishte fuqi e zjarr në gji.

– Prina! – i thanë.

Dhe ai u priu…

Plaka heshti dhe vështroi stepën, ku errësira po shtrihej shumë e më shumë. Diku, larg, shkrepëtinin shkëndijat e zemrës së zjarrtë të Dankos dhe dukeshin si ca lule të kaltra që silleshin në ajër duke ndriçuar vetëm një grimë.

Dankoja u priu. E ndoqën të gjithë tok, me besim. E keqe ishte rruga. E errët. Në çdo hap që bënin, moçalet hapnin gojën e tyre të qelbur e të pangupur dhe përpinin njerëzit; drurët u prisnin rrugën, si një mur që s’çahej dot. Degët gërshetoheshin me njëra-tjetrën; rrënjët shtriheshin e zgjateshin anembanë si gjarpërinj; për çdo hap që bënin, njerëzit duheshin të derdhnin shumë djersë dhe gjak. Ecën kështu shumë kohë…Pylli po bëhej më i dëndur, forcat e njerëzve pakësoheshin orë e çast! Dhe ja filluan të hungëronin kundër Dankos, duke i thënë se e kishte kot, se ishte i ri dhe nuk ishte i rrahur me vaj e me uthull dhe se i mori në qafë. Po ai shkonte përpara, me guxim e besim të patundur.

Po njëherë shpërtheu një shtrëngatë në pyll, degët e drurëve, zunë të kërcisnin me zë të mbytur e të llahtarshëm. Pylli u err sikur tüe qenë grumbulluar aty përnjëherësh të gjitha netët e botës, nga çasti që kur kishte lindur. NJerëzit e mjerë ecnin nën drurët e mëdhenj, në mes të krismave të tmerrëshme të rrufeve, ecnin e mezi mbaheshin në këmbe. Drurët gjigandë kërcisnin e buçisnin duke kënduar një këngë të kobëshme, kurse vetëtimat që shkrepëtinin lart mbi pyll ndriçonin për një çast me një dritë të kaltër e të ftohtë dhe zhdukeshin ppo aq shpejt sa kishin qenë avitur, duke u kallur tmerrin njerëzve. Drurët, të ndritur nga fkala e ftohtë e vetëtimave, dukeshin si bisha të gjalla rreth njerëzve, që iknin nga skllavëria e errësirës; degët e tyre të gjata e të gërshetuara ngjanin me krahë shtriagash, që mundoshehin t’i ndalonin njerëzit. Dhe nëpër errësirën e degëve dukej sikur njerëzit që ecnin i këqyrte me urrejtje një qenie e tmerrshme, e zyntë dhe e ftohtë. Rruga ishte shumë e vështirë, njerëzit, të rraskapitur, humbën çdo shpresë. Mirëpo kihisn turp të thoshin se ishin të dobët. Dhe ja më në fund, të zemëruar dhe të egërsuar, iu turrën Dankos, njeriut që shkontepërpara tyre dhe u printe. Zunë ta qortonin e t’i thoshin se nuk ishte i zoti t’i printe!

U ndalën dhe, në mes të krisma ngadhënjimtare të pyllit, në mes të rrësirës, të kapitur dhe të egërsuar, filluan ta gjykojnë Dankon.

– Ti, – i thanë ata, – nuk je i zoti! Na more në qafë! Ti na hoqe zvarrë e na mundove. Për këtë faj do të të vrasim!

– Ju më thatë: “Prina”, dhe unë ju priva! – thirri Dankoja duke u qendruar ballë për ballë njerëzve me gjoksin çelur. – Unë kam guxim t’ju prij, dhe ju priva! Po ju ? Ç’bëtë ju për të ndihmuar vetveten ? Ju vetëm ecët dhe nuk ishit të zotët të ruanit forcat tuaja për një rrugë më të gjatë! Ecët si një tufë dhensh!

Këto fjalë i tërbuan ata edhe më tepër.

– Do të të vrasim! Do të të vrasim! – ulërinë ata, dhe, kur bërtisnin kështu, vetëtimat çanin errësirën dhe e ndanin copa-copa. Dankoja i shikoi njerëzit, për të cilët qe mundurar aq shumë, dhe pa se këta ishin bërë si bisha. Shumë njerëz kishte rrotur tij, por në fytyrat e tyre nuk dukej mirënjohja dhe nuk mund të priste mëshirë nga këta njerëz. Atëhere në zemër i buçiti zemërimi, por iu shua përsëri, menjëherë, nga dashuria e madhe që kishte për njerëzit. I donte njerëzit dhe mendonte se, po të mos kishte qenë ai, këta mund të vdisnin. Ne zemrën e tij u ndez zjarri i dëshirës që t’i shpëtojë këta njerëz, që t’i nxjerrë në një rrugë të mirë, dhe atëherë në sytë e tij shkrepi një dritë e madhe…Po ata, duke shikuar Dankon, pandehën se ky ishte çmendur dhe prandaj sytë e tij shkëlqenin ashtu si prush. Ata u trembën, iu afruan si ujq, gati për ta shqyer, e rrethuan si gardh për ta mposhtur dhe vrarë më lehtë Dankon. Po ai e kuptoi se ç’mendonin ata, dhe prandaj zemra iu ndez edhe më fort, sepse mendimet e tyre e pikëlluan shumë.

Pylli këndonte këngën e tij të llahtarëshme, rrugeja gjëmonte, shiu binte me furi…

– Ç’mund të bëj unë për njerëzit?! – thirri Dankoja me një zë më të fortë sesa të gjitha krismat e rrufesë.

Dhe befas shqeu me duart e tij gjoksin e vet, shkuli zemrën dhe e ngriti lart, mbi krye.

Zemra ndriçonte sie diell e shkuar diellit! Tërë pylli heshti, i ndriçuar prej këtij pishtari të dashurisë të pafund për njerëzit. Errësira u tërhoq e trembur, u rrokullis me rrapullimë nëpër greminat dhe u zhyt në gojën e qelbur të moçalit. NJerëzit u shtangën të hapitur.

– Nisemi! – u thirri Dankoja dhe u sul përpara duke marrë përsëri vendin e tij si prijës dhe duke mbajtur lart zemrën e ndezur, që u ndriçonte njerëzve rrugën.

Të gjithë u hodhën pas tij, të magjepsur. Pylli filloi të gumëzhinte përsëri, duke tundur i çuditur majat e drurëve, po zurma e tij mbytej nga hapat e njerëzve. Të gjithë ecbnin shpejt dhe me guxim, të tërhequr nga pamja e mrekullueshme e zemrës që digjej e ndriçonte. Edhe tani kishte nga ata që vdisnin, por vdisnin pa u ankuar. Dankoja shkonte gjithnjë përpara, dhe zemra e tij flakëronte, flakëronte papushim!

Dhe ja, befas, përpara tyre u hap një fushë e gjërë. Pylli i zymtë mbeti prapa. Dankoja dhe njerëzit që ecnin pas tij, dolën në një fushë plot diell e ajër të pastër, që e kishte larë shiu. Shtrengata kishte mbetur prapa tyre, në pyll, kurse përpara shkëlqente dielli, shushërinte stepa, pikat e shiut shkëlqenin si gurë xhevahiri nëpër barishtet, faqja e lumit ndriçonte e praruar…Ishte mbrëmje. Nën rrezet e diellit që perëndonte, lumi dukej i kuq, si gjaku që rridhte nga gjoksi i shqyer i Dankos.

Trimi krenar, Dankoja, hodhi një vështrim përpara, në stepën e gjërë, pa tokën e lirë dhe qeshi krenar. pastaj befas u shemb përdhe e vdiq.

Ja shikoji shkëndijat e kaltra të stepër që dalin para shtrëngatës: këto janë shkëndijat e zemrës së Dankos!

Kur mbaroi plaka përrallën e saj të bukur, në stepë mbretëronte një qetësi e madhe, sikur kjo të qe nemitur nga fuqia e madhe e Dankos trim, që flakëroi e dogji për njerezit zemrën e tji dhe pastaj vdiq, pa kërkuar asnjë shpërblim. Plaka dremiste. E shikova dhe thashë me vete: “Sa e sa përralla dhe sa e sa kujtime të tjera janë gëdhendur vallë në kujtesën e saj?” E kisha mendjen te zemra e madhe dhe e zjarrtë e Dankos dhe te fantazia e njeriut, që ka krijuar gojëdhëna të tilla kaq të bukura dhe kaq tronditëse.

Fryu era dhe valëviti rrobat e rreckosura të plakës Izergil, duke i zbuluar gjirin e tharë. Plakën e kishte marrë gjumi. Ia mbulova trupin plak dhe pastaj rashë pranë saj, përdhe. Stepa ishte e qetë dhe e errët, që qiell rrëshqisnin pa pushim grumbuj resh: ngadalë, me mërzitje…Deti buçiste me zë të mbytur e të vajtueshëm.

Shqiperuar nga Mitrush Kuteli. :)
 
Last edited:

Nicktjeter

Per aspera ad astra.
Staff member
Super Moderator
Regjistruar
Jun 23, 2020
Mesazhe
1,009
Pëlqime
786
Pikë
113
Nje cope te vogel nga Remark


– Po si mund të pihet hëna, Izabelë?

– Brenda në ujë. Është shumë e thjeshtë. Ajo shijon si opal. Nuk e ndien fare në gojë, vetëm më vonë e kupton se si nis e vezullon brenda teje, për t’u rrezatuar pastaj jashtë syve të tu. Vetës se s’duhet të ndezësh kurrsesi dritën, në dritë ajo venitet.
 

Uarda

Besimi yt dhe i imi gjykohen çdo ditë.
Staff member
Moderator/e
Regjistruar
Jun 23, 2020
Mesazhe
1,653
Pëlqime
780
Pikë
113
Location
Bornholm Danimarke
Featured Image


email sharing button

sharethis sharing button

Poezi nga Rudyard Kipling.
Përktheu Robert Shvarc


Në mundsh ta ruash arsyen, kur bota humbet fillin
e fajin ty ta hedh dhe vetes t’i besosh,
sa herë tek ti dyshojnë e s’të përfillin
por edhe dyshimet drejt t’i gjykosh…
Në mundsh të rrish në pritje, nga pritja pa u lodhur,
e, kur t’urrejnë, urrejtje mos t’ushqesh,
madje, ndaj shpifjeve të rrish pa folur,
me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh…
Në mundsh t’mendosh, por jo gjer në shkatrrim,
të ëndërrosh, por jo si rob ëndërrimesh,
dhe t’i trajtosh njëlloj e pa dallim
ngadhnjim e shpartallim burim mashtrimesh…
Në durofsh dot thëniet e tua të drejta
në kurthe për trutharët, kopuket që t’i kthejnë,
t’i shohësh të thyera gjërat më të shtrenjta
e prapë t’i ndërtosh me vegla që nuk vlejnë…
Në mundsh fitoret që ke korrur t’i flijosh
si në kumar, në një të vetme lojë,
të rrezikosh, të humbasësh e prapë t’ia fillosh,
dhe humbjen kurrë të mos e zesh në gojë…
Në i detyrofsh dot muskul, nerv e puls e zemër
të të shërbejnë edhe kur gjithçka duket e kotë,
e të qëndrosh kur s’ke asgjë më veç vullnetit,
që vetëm fjalën “Qëndro!” gjithmonë të thonë…
Në mundsh të flasësh me maskarenj, por nderin tënd ta ruash
e t’ecësh përkrah mbretit pa krenari që të verbon…
Nëse armiku apo miku s’të bëjnë dot të vuash,
dhe gjithkend e çmon, por veç sa meriton…
Në mundsh t’i mbushësh ti minutat aq të rënda
me vepra që peshojnë
dije dhe mos kij asnjë dyshim,
se jotja do të jetë Bota, me ç’ka brenda,
dhe NJERI do të jesh, o biri im!


 

Uarda

Besimi yt dhe i imi gjykohen çdo ditë.
Staff member
Moderator/e
Regjistruar
Jun 23, 2020
Mesazhe
1,653
Pëlqime
780
Pikë
113
Location
Bornholm Danimarke
Maya Angelou:
Ngrihem Përsëri


Mund të gëzohesh se po më braktisë,
Se nga dhimbja e gjitha po mpihem
Ti mendon se po më shkel me këmbë,
Por si pluhur, unë përsëri do ngrihem.


Të shqetëson kryelartësia ime?
Ç’gjë të shkaktoi, papritur mërzinë?
Se unë rri sikur kam puse me naftë,
Që burojnë aty poshtë në kuzhinë?

Njësoj si dielli, njësoj si hëna
Në baticat në harmoni
Njësoj si shpresa që çohet lart,
Unë do ngrihem përsëri.

Dëshiroje të më shihje të thyer,
Me kokë të ulur e sy me lot,
Me supe varur si lule tharë,
Grua e mjerë që një fjalë se thotë?

Mos të lëndon krenaria ime,
Mos ndoshta kujton se po lajthis,
Se qesh sikur kam miniera ari,
Atje prapa, në oborrin e shtëpisë?

Mund të më qellosh me fjalët e tua,
Mund ti plagosësh syte e mi,
Mund të më vrasësh me urrejtjen tënde,
Por njësoj si era do ngrihem përsëri.
Brengosesh se jam e bukur, seksi,

Pse te kapi papritur habia?
Se une eci sikur kam diamante
Aty ku takohen kofshët e mija?
Nga kasollet e turpit te historisë

Unë ngrihem
Nga e kaluara e hidhur, mes bukurisë

Unë ngrihem;
Jam ujvarë e lartë, e zezë freskuese,
Po fryhem e derdhem po aq tmerruese.
Duke lënë pas frikën e natës së gjatë

Unë ngrihem
Në një agim mrekullisht të qartë

Unë ngrihem
Duke bartur dhuntitë e të pareve të mij
Jam ëndrra dhe shpresa e skllaves për liri
Unë ngrihem përsëri,
përseri ngrihem

Ngrihem përsëri!
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Smeraldi
Eshte nje erresire blu e nates qiellore tek rete,qe lundrojne ngadale,kudo te bardha,kurse prane henes, atje lart, ato jane te kaltra.
Po te shikosh mire , nuk jane rete qe lundrojne, por hena dhe prane saj, bashke me te, derdhet loti i arte i yllit: hena largohet butesisht ne lartesine pa fund dhe merr me vehte yllin.
Ajo eshte ulur anash , ne parvazin e dritares dhe shikon lart , levizjen e qiellit .
Ai qendron ne gjunjet e saj.
- Cfar ngjyre eshte kjo? Nuk e percaktoj dot. Po ju , Tola, a mundeni?
- Per ke e kini fjalen, Kisa?
- Po flas per kete qiell, midis reve.
C ngjyre mahnitese!
Vertet ngjyre qiellore, ne toke s’gjen te tille.Si smerald.
- Me qe eshte qiell, eshte vertet qiellor,por pse, si smerald? Cfar eshte smeraldi? Une nuk kam pare te tille ne jeten time.
Ju thjesht ju pelqen , kjo fjale dhe e krahasoni me te.
- Po ndoshta mund te jete edhe rubin, por rubin......Ka nje ngjyre qe vetem ne parajse e gjen. E kur shikon atje lart, si te mos besosh se ka parajse, engjej, fron Perendie....
- Dardha te arta ne nje peme si shelg....
- Sa i lig jeni , Tola. Ka te drejte Maria Sergejevna kur thote, se vajza me e keqe eshte me e mire se cdo djale.
- Flet vete e verteta, Kisa.
Ajo kish veshur nje fustan basme me lara,kepuce te thjeshta.
Koken e rrumbullakte rrethuar me nje gershet te kendeshem hedhur mbrapa e ngrinte lart.
Ai i hodhi krahet dhe si me shaka e puth ne buze.Ajo largohet ngadale prej tij .
- Po tani c ka qe u zemeruat.
- Lermeni te qete....
- Cfare keni?
- Asgje.....
Zbriti nga parvazi dhe iku me vrap, mezi mban lotet.
Ai mblodhi supet:
- E marre deri ne shenjteri!

:love: :love:


Ivan Bunin. :)
 

Nicktjeter

Per aspera ad astra.
Staff member
Super Moderator
Regjistruar
Jun 23, 2020
Mesazhe
1,009
Pëlqime
786
Pikë
113
Njerezit do te te thone qe Roza Hanaj eshte nje heretike dhe grua aspak besnike e cila ndoqi epshet e saj dhe e la burrin qe e futi ne gjirin e vet dhe e titulloi Hijeshi te shtepise se tij. Do te te thone qe ajo ishte nje e perdale, nje prostitute qe me duart e saj te ndyra shkaterroi kuroren e marteses se shenjte, duke e zevendesuar ate me nje lidhje te perlyer te premtuar mbi ferrat e ferrit. Ajo, do te te thone, cveshi petkat e virtytit dhe hodhi supeve zhelet e mekatit dhe turpit. Do te te thone shume me teper se kaq sepse shpirtrat e baballareve akom ju jetojne ne trup. Ata jane si shpellat e braktisura ne male jehonat e te cilave nuk deshifrohen. Ata nuk kuptojne as ligjin e Zotit, as nuk perceptojne dot qellimin e vertete te fese e as dallojne dot nje te pafajshem prej nje mekatari. Shikojne vetem siperfaqen e gjerave pa I ditur sekretet e tyre. I marrin vendimet me injorance, gjykojne qorrazi duke I bere nje kriminelin dhe te pa fajshmin, duke barazuar te miren dhe te keqen. Mjerim! Mjerim per ata qe ndjekin e gjykojne njerezit.
K.Gibran.
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Njerezit do te te thone qe Roza Hanaj eshte nje heretike dhe grua aspak besnike e cila ndoqi epshet e saj dhe e la burrin qe e futi ne gjirin e vet dhe e titulloi Hijeshi te shtepise se tij. Do te te thone qe ajo ishte nje e perdale, nje prostitute qe me duart e saj te ndyra shkaterroi kuroren e marteses se shenjte, duke e zevendesuar ate me nje lidhje te perlyer te premtuar mbi ferrat e ferrit. Ajo, do te te thone, cveshi petkat e virtytit dhe hodhi supeve zhelet e mekatit dhe turpit. Do te te thone shume me teper se kaq sepse shpirtrat e baballareve akom ju jetojne ne trup. Ata jane si shpellat e braktisura ne male jehonat e te cilave nuk deshifrohen. Ata nuk kuptojne as ligjin e Zotit, as nuk perceptojne dot qellimin e vertete te fese e as dallojne dot nje te pafajshem prej nje mekatari. Shikojne vetem siperfaqen e gjerave pa I ditur sekretet e tyre. I marrin vendimet me injorance, gjykojne qorrazi duke I bere nje kriminelin dhe te pa fajshmin, duke barazuar te miren dhe te keqen. Mjerim! Mjerim per ata qe ndjekin e gjykojne njerezit.
K.Gibran.

Keshtu ndertohen ato hekurat ,edhe madje jo me gjemba,por me teh preres,qe nje prekje shkakton gjakderdhje. ;)
Zakonisht te tille ndertues jane ata shpirtra te hirte,gjakftohte,qe se njohin c'eshte te frymosh me emocion.
 
Last edited:

Nicktjeter

Per aspera ad astra.
Staff member
Super Moderator
Regjistruar
Jun 23, 2020
Mesazhe
1,009
Pëlqime
786
Pikë
113
- Xhim, i dashur, - i tha. - Mos më shiko kështu! I preva flokët dhe i shita, se s'mund të rrija pa të dhuruar diçka. Prapë do të më rriten. Nuk u hidhërove, hë? S'kisha si bëja ndryshe. Më rriten shumë shpejt flokët. Hajde, ta kalojmë gëzuar festën, Xhim, dhe të jemi të lumtur. Ti s'mund ta marrësh me mend se ç'dhuratë të bukur, të mrekullueshme kam marrë për ty.
- I paske prerë flokët? - pyeti Xhimi me pahir, sikur ai, sado që vrau mendjen, s'arriti ta kuptonte këtë gjë.
- I preva dhe i shita, - tha Della. - Nuk më do tani si më parë? Unë, edhe pa flokë, jam po ajo që kam qenë.
Xhimi po vështronte me kureshtje në tërë anët e dhomës.
- The se shkuan e vanë flokët e tu? - e pyeti me një pamje gati-gati prej idioti.
- Mos i kërko më kot, - ia priti Della. - Të thashë dé: i shita... i shita dhe shkuan, fiu... Sot është natë feste more djalë. Sillu mirë me mua, se ato ikën për hatrin tënd. Ndoshta janë numëruar flokët e kokës sime, - vazhdoi ajo me një ëmbëlsi, që mori papritur një ton të rëndë, - po asnjeri s'do të mund të maste kurrë dashurinë time për ty! A nuk skuqim ca kotoleta, Xhim?

O' Henry.
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113

Gustav Meyrink
PIJAVICAT QË SHKATËRROJNË KOHËN
Im gjysh prehej në gjumë të amshueshëm në varrezat e qytetit të Runkelit harruar nga bota. Në pllakën e varrit, mbuluar me barëra të harlisura e myshk, për nën datën e fshirë, gjen germat e shtrira në formë kryqi, me shkëlqimin e një jeshileje të ndezur, a thua se i kanë gdhendur mu në vigjilje.
V I
V O
“Vivo” – “unë jetoj” – ja se kush është domethënia e këtyre fjalëve, siç më thanë, kur ende çunak, pata lexuar mbishkrimin, i cili m’u ngul aq thellë në shpirt, si të donte të ngjitej gjer tek unë zëri i vetë të vdekurit përthellë tokës.
Vivo – unë jetoj – ç’devizë e çuditshme për një rrasë varri! Jehu i këtyre fjalëve nëpërdridhet ende në shpirtin tim: e shoh me sytë e mendjes tim gjysh, të cilin kurrë s’e kam parë në gjallje, si ndiehet vallë atje, pa u kalbur, me duar kryqëzuar në parzëm, duke hapur fort sytë e palëvizshëm, të kthjellët e të tejdukshëm. Ai ka mbetur shëndoshë si molla i vetëm në mbretërinë e dekompozimit dhe qetazi, pa ngut pret ringjalljen.
Kam vizituar shumë varreza qytetesh – gjithnjë më shpesh më ka prirë një dëshirë e heshtur dhe e pashpjegueshme për të ndeshur fjalët e mësipërme, porse këtë “vivo” e kam ndeshur veçse dy herë – një herë në Dancig, dhe herë tjetër në Nurenberg. Në të dyja rastet, emrat e të vdekurve qenë fshirë nga dora e kohës, edhe atje edhe këtu “vivo” shëndriste me një feksje të ndezur e llamburitëse, si vetë jeta fuqiplotë.
Qëkuri e kam quajtur të padyshimtë, që, sikundër dhe më kishin thënë në kohën e fëmijërisë, im gjysh s’kishte lënë as edhe një rresht të shkruar; ndërkaq u trondita, kur para pak kohe gjeta në një sirtar sekret të tavolinës sime të shkrimit një pako me pusulla, të cilat, ashiqare qenë shkruar prej tim gjyshi.
I gjeta brenda një dosjeje me mbishkrimin: “Si mund t’i ikë njeriu rrefuzimit të domosdoshëm të vdekjes prej pritjeve dhe shpresave”. Saora brenda meje kërceu fjala “vivo”, mu si një varvashkë e ndezur që më kish prirë gjatë gjithë jetës sime dhe që vetëm më të rrallë qe zbehur, që të mund të shndriste pastaj sërishmi – herë në ëndërr, herë në zhgjëndër, pa asnjë shkas të jashtëm. Nëse më parë më dukej, që mbishkrimi “voivo” në pllakën e varrit mund të kish qenë i rastësishëm – rezultat i dëshirës së ndonjë prifti rishtar – tanimë, duke e lexuar këtë devizë në dosjen që gjeta, mbërrita në bindjen, se ajo ka një domethënie të thellë, që mbase fsheh në vetvete gjithë kuptimin e jetës së gjyshit tim të ndjerë.
Dhe duke lëçitur më pas shënimet e gjetura, fletë pas flete, bindesha gjithnjë e më tepër në drejtësinë e hamendjes sime.
Aty qenë cekur mjaft imtësira intime, çka s’ia vlen t’ia kumtojmë përmbajtjen e plotë një rrethi të huaj lexuesish – prandaj këtu po i prek veçse shkarazi rrethanat e njohjes sime me Johan German Oberajtin, i cili shkoqi lidhjen me vizitën tek pijavicat që shkatërrojnë kohën.
Nga shënimet doli e qartë se im gjysh bënte pjesë në sektin e “Vëllezërve filadelfianë” – urdhër, zanafilla e të cilit nis qysh në Egjiptin e vjetër, që mbante si themelues legjendarin Hermes Trismegjistin. Aty jepej një shpjegim i hollësishëm i riteve dhe gjesteve, sipas të cilëve anëtarët e sektit njihnin njëri-tjetrin. Në dorëshkrim përmendej mjaft dendur emri i Johan German Oberajtit – kimistit, që me sa dukej, kishte miqësi të ngushtë me gjyshin dhe që banonte në Runkel; duke u interesuar me imtësira nga jeta e gjyshit tim, me filozofinë e tij të tërhequr nga bota, e cila përshkonte të gjitha fjalët e shënimeve të tij, unë vendosa të shkoj në Runkel, që të mund të sqaroja atje, nëse gjendej vallë ndër të gjallë ndonjë pasardhës i Oberajtit dhe nëse zotërojnë vallë ata ndofarë kronike familjare. . .
Nuk mund të përfytyrohet asgjë më përrallore, sesa kjo qytezë e humbur, e cila, si një gërmadhë mesjetare e harruar nga të gjithë me rrugët e saj shtrembaluqe, të vdekura e të heshtura dhe me barin e dendur që harlisej mbi kalldrëmin gungaç, qëndron gjakftohtë rrëzë kështjellës malore të Runkelshtajnit – foleja farefisnore e princit Vid, - pa i përfillur klithmat e mbytura të kohës.
Herët në mëngjes më hoqi ana të dal nga varrezat e qeta dhe m’u ringjall gjithë djalëria, kur nën ndritën e shëndritëse të diellit kalova nga njëri kodër-varr mbuluar me lule të harlisura, tek kodër-varri tjetër dhe lexoja instiktivisht mbi kryqe emrat e atyre, të cilët preheshin të qetë atje poshtë, brenda arkivoleve.
Përqark njërit kodër-varr rrinte një plak thinjosh pa mjekër, me tipare të mprehta në fytyrë që peshonte mbi dorezën e një bastumi të bërë prej kocke fildishi dhe që po më vështronte me ca sy të habitur e të gjallëruar, mu sikur përjetonte ndoca kujtime nën praninë time.
Qe i veshur sipas modës së vjetër, me një jakë të zezë të ngritur dhe me një kravatë të gjerë prej mëndafshi të zi, duke të ndërmendur me atë pamje një portret familjar ndër kohëra të bëra fir.
Isha kaq i tronditur me pamjen e tij, krejt të papërshtatshme për realitetin dhe, përveç kësaj, qeshë i kredhur aq thellë në meditime mbi gjithçka pata gjetur nga trashëgimia e gjyshit, sa gjysmëpavetëdije pëshpërita emrin “Obrajt”.
“Po, mua më quajnë Johan German Obrajt”, - tha plaku pa asnjë fije habije.
Mua mu shtang frymëmarrja, dhe gjithë çfarë mësova gjatë atij kuvendimi aspak nuk ndikoi në zvogëlimin e së papriturës që ndesha.
Sepse për ne është fare e pazakontë të shohësh para vetes një njeri që nuk duket më i moshuar sesa ne vetë, dhe në të njëjtën kohë, që ka jetuar mbi dhe një shekull e gjysmë – mua më dukej vetvetja djalosh, pa marrë parasysh flokët e thinjur, teksa ecnim dhe ai rrëfente për Napoleonin dhe personalitete të tjera historike, të njohura për të, njësoj sikur të fliste për njerëzit që kanë vdekur para pak kohësh.
“Në qytet më quajnë nipin e vet-vetes”, - tha ai me një buzagaz shpotitës dhe shenjoi, ndërsa kalonim atypari, mbi një pllakë varri me datë 1798: “në fakt mua më takonte të shtrihesha poshtë saj; kam dhënë vetë urdhër të shkruajnë në të vitin e vdekjes sime, pasi nuk dua që njerëzia të habitej me mua, si me një Mafusail bashkëkohor. Fjala “vivo”, shtoi ai, mu si t’ia kisha qëlluar mendjen, “do të shkruhet vetëm atëherë, kur unë të vdes me të vërtetë”.
U bëmë shumë shpejt miq të ngushtë dhe ai këmbënguli që të banoja në shtëpi të tij.
Kaloi, mbase, një muaj dhe ne e shtynim me muhabet deri pas mesnate, duke kuvenduar gjallërisht – megjithatë ai u bishtnonte gjithmonë përgjigjeve, kur e pyesja mbi domethënien e shënimeve nga dosja e tim gjyshi: “Si mund t’i ikë vdekjes njeriu – për refuzimin e domosdoshmërisë nga pritjet dhe shpresat”, - në mbrëmjen e fundit që kaluam bashkë, kur ra fjala për proceset e vjetra të magjistricave dhe kur unë nisa të ngul këmbë, se në raste të tilla puna prekte femrat-histerike, ai papritmas ma preu fjalën: “Domethënë ju nuk besoni, që njeriu mund ta lërë trupin e tij dhe të shpërngulet, përshembull, në Broken?” – Unë mohova me kokë.
“Mos vallë duhet ta bëj vetë këtë për hatrin tuaj?” – pyeti prerazi ai., dhe më këqyri me një vështrim zhbirues.
“Mund të hamendësojmë, - sqarova unë, - që të ashtuquajturat magjistrica me ndihmën e çdo lloj mjetesh të njohura narkotike e sillnin veten në gjendje të pavetëdijshme dhe pastaj s’kishte zot t’ua hiqte nga mendja, se kanë fluturuar në ajër kaluar mbi një fshesë.
Ai u mendua për një grimë. “Sigurisht, ju gjithashtu mund t’i quani gjithçka si pjellë e fantazisë sime. . . – mërmëriti ai me gjysmë zëri, dhe sërish u krodh në të thella. Pastaj ai nxorri nga raftet e librave njëfarë fletoreje. Megjithatë, ka gjasa, t’ju interesojë ajo çka kam shënuar këtu asokohe, kur, shumë vjet më parë, kam kaluar një përvojë të tillë”?
“Dua të theksoj, se atëherë kam qënë i ri, plot shpresa, - sipas vështrimit të tij të përqendruar dukej açik, se me sytë e mendjes qe shtyrë prapa në kohëra shumë të hershme, - dhe i besonte asaj çka njerëzit quajnë jetë, gjersa të mos jenë shpartalluar nga goditje të njëpasnjëshme – unë kam shterrur gjënë më të çmuar këtu, në tokë, gruan, fëmijët – me një fjalë, gjithçka. Atëherë fati më pajdisi me tët gjysh, ai më mësoi njohjen e dëshirave, pritjeve, shpresave, lidhjen e tyre të ndërsjelltë dhe më tregoi, në çfarë mënyre mund t’ua çjerrësh maskën këtyre fantazmave. Në i pagëzuam ato me emrin pijavica që shkatërrojnë kohën, sepse ata ngjanin me pijavicat gjakthithëse: sikundër ata – gjakun, këto thithnin kohën, gjakun autentik të jetës prej zemrave tona. Ja në këtë dhomë ai më mësoi për herë të parë të shkoj udhës së ngadhënjimit mbi vdekjen, duke shtypur e rraposur nepërkat e shpresës. Dhe pastaj, - ai u ndal një grimë, - dhe – më pas ngriva si një dru, i cili nuk ndien, kur e presin apo sharrojnë, e hedhin në zjarr apo në ujë. Zemrën e kisha të boshatisur dhe nuk kërkoja më ngushëllim. Nuk më duhej. Përse ta lypja? E dija – unë jam, dhe tanimë jetoj ashtu siç duhet. Ekziston një ndryshim i madh në nuancat e fjalës “jetoj”.
“Ju flisni kaq thjeshtë për gjëra të tilla të tmerrshme”, - vërejta unë me drithërimë.
“Kështu duket, - më qetësoi ai me një buzagaz tallës: - ka një kënaqësi të papërshkrueshme në drunimin e zemrës – të tillë, sa s’mund ta merrni me mend. Kjo ngjan me një melodi të përjetshme kumbimëmbël – është një gjë e pashueshme pas shfaqjes “unë jam” – as në ëndërr, as në përçikjen me ndjenjat tona të botës së jashtme, as në vdekje.
Mos duhet t’ju them vallë se, pse njerëzit vdesin kaq herët, dhe nuk rrojnë me nga njëmijë vjetsha, si patriarkët, për të cilët na rrëfen Bibla? Ata ngjajnë me vrapin e blertë të pemëve – duke harruar për trungun amë, ata venitën me vjeshtën e parë. Por unë desha t’ju rrëfej, se si e kam braktisur trupin tim për herë të parë.
Ekziston një doktrinë e lashtë misterioze, me të tillë moshë sa edhe rraca njerëzore; ajo ka kaluar nga goja në gojë deri në ditet tona, por vetëm pak koka e dinë atë. Ajo na ofron mjete për të kapërcyer përmes pragut të vdekjes, pa e humbur vetëdijen, dhe kujt i jepet ta realizojë këtë gjë, ai bëhet i gjithëpushtetshëm mbi vetveten – ai shtin në dorë një “unë” të ri, ndërsa gjithë çka quhej më parë “unë”, bëhet për të një armë po etillë, sa ç’janë duart dhe këmbët tona.
Zemra dhe frymëmarrja ndalojnë, siç ndodh me kufomën, kur del shpirti i ri – kur ne endemi si izraelitët që dolën nga kazanët e Egjiptit përplot me mish, ndërsa nga të dyja anët ngrihen shtangueshëm si mure ujërat e Detit të Zi. Unë duhet të ushtrohesha gjatë me këtë gjë, shumë herë, duke ndier sfili të tmerrshme e të pabesueshme. Derisa, më në fund, mu dha të shkëputesha nga trupi. Së pari, më dukej mu sikur avulloja, ashtu sikur na ndodh të fluturojmë në ëndërr – me lehtësi të jashtëzakonshme, me gjunjë të mbledhura – por papritmas më përpiu një rrymë e zezë, që rridhte nga jugu në veri – në gjuhën tonë këtë e quajmë rrjedha e Jordanit përmbys – dhe llokoçitja i ngjante uturimës së gjakut brenda veshëve. Mori zërash të eksituar, burimin e të cilëve nuk e shihja, më klithnin me piskama që të ktheja, gjersa, tevona, nisa të dridhesha nga dhe me një lemeri të fshehtë pluskova drejt një shkëmbi që ngrihej para meje nën dritën e hënës; pashë se mbi të rrinte një krijesë me shtatin e një kalamani të vockël, cullak, pa shenja seksi mashkull apo femër; në ballin e tij, ashtu si Polifemi, ai kishte një sy të tretë – kjo krijesë më bëri shenjë të hyja në thellësi të atij visi.
Pastaj përmes një korije dola në një rrugë të lëmuar, të bardhë, por, sidoqoftë, nuk ndieja truall nën këmbë – kur rraha të mbërrija deri tek shkurret dhe drurët rrethues, sakaq, ndërmjet meje dhe tyre dilte një shtresë e hollë e padepërtueshme ajri. Dritë e marrtë, a thua se buronte nga labojat, përndriste gjithçka përreth. Konturet e sendeve që shihja më dukeshin të fantazmëta, të squllëta, si molusqet, të zmadhuara tejskajshëm. Zogj të rinj pa pendë me sy të rrumbullt e të pacipë, të dhjamur e të fryrë, mu si pata të dendura me haje, rrinin duke u gajasur skërmitshëm në strafuj gjigantë dhe çirreshin si të therur, duke më këqyrur mua poshtë; një dhi ftujë, që zor se mund të taravizte vendit dhe me përmasat e një shtaze dërdënge të dhjamur si një fokë shullëhej në një grumbull myshku dhe rëndshëm e gjithë përtaci mezi begenisi ta kthejë kokën nga unë.
Ndër të gjitha krijesat që më binin në sy vihej re njëfarë përtacie prej zhabe.
Prajshëm zura të bie në mend, ku gjendem kështu – në një botë po kaq reale dhe të padyshimtë, sikundër dhe bota jonë por që gjithsesi – veçse reflektim i saj: një mbretëri sozish fantazmagorike që ushqeheshin me thelbin e formave të tyre zanafillore në tokë, që i shkatërronin ato dhe që majmeshin gjer në përmasa të pabesueshme, ndërkaq që këto të fundit vdisnin mes shpresash të kota dhe dehjesh për lumni e gazmend. Kur në toka ata ua mbysin nënoken vocërrakëve dhe të gjorët, duke besuar e shpresuar, presin ushqim dhe, së fundi, vdesin për gazep, - në këtë ishull të mallkuar ngrihen kopjet e tyre fantazma, të cilat, mu si merimanga, ua thithin jetën rrënkimtare në tokë prej kurrmesh të gjallë: fuqitë e këtyre krijesave që zhduken në dehje vegullish përftojnë këtu formë, bëhen bar parazit i harlisur bujshëm, ndërsa torfa pasurohet përjetësisht me frymëmarrjen e kohës së humbur ndër pritje.
Duke bërë përpara, hyra në një qytet të mbushur me njerëz. Shumë prej sosh i kisha njohur në tokë dhe kisha tanimë dijeni mbi shpresat e tyre kotnasikot të pasosura, për atë, se si bëheshin ata nga viti në vit gjithnjë e më të ndrydhur e megjithatë nuk donin t’i shfarosnin vampirët – “unët” e tyre demoniakë, - që kishin bërë fole në zemrat e tyre të shkrumbura nga koha. Këtu i pashë ata në trajtën e monstrave të mbufatura buzaqe, me barqe sa një mullar, me sy të kërcyer dhe të qelqtë dhe me faqe sakullë nga dhjami që gjezdisnin para e prapa.
Nga një agjenci bankare, mbi të cilën varej një tabelë:
Banka Fortuna
Secila biletë fiton llotarinë kryesore!
Pashë, teksa shtynin njëri-tjetrin, një turrmë kukurisëse, duke hequr osh pas vetes thasë me florinj, ndërsa me buzët e trasha pallnin shend e verë nga kënaqësia: ata ishin fantazma njerëzish të shndërruar në kallëpe dhjami që kishin vdekur në tokë nga etja e pashuar për fitime.
Hyra në një ndërtesë në trajtë tempulli, kolonat e së cilës ngjiteshin pilirak gjer në qiej; aty, rrinte në një fron prej gjaku të rreshkur një monstër me pamje njeriu, me katër duar, me një feçkë skërmitëse prej hijene: hyu i luftës së fisëve të egra afrikane, të cilët, në mnerë bestyde, i bënin atij fli, që të korrnin fitore mbi armiqtë.
I çoronditur nga tmerri dola me vrap jashtë, duke zënë flegrat prej duhmës së kalbëzimit që mbushte këtë tempull, dhe i mahnitur ndala para një pallati që eklipsonte me madhështinë e tij gjithçka që kisha para gjer atëherë. Por në të njëjtën kohë, çdo gur më dukej i njohur, secila shkallare – çuditërisht e parë diku, mu sikur gjithçka ta kisha ngritur në fantazitë e mia.
Sikur të isha një zot i pakufijtë i shtëpisë sime, u ngjita nëpër shkallaret e gjëra prej mermeri dhe lexova në një nga dyert emrin tim:
Johan German Oberajt
Hyra brenda dhe pashë aty vetveten time ulur ndanë një trapezë të bollshme, veshur në purpur, rrethuar nga skallave të shumta dhe njoha tek ato femrat, ndaj të cilave përgjatë gjithë jetës sime kishte regëtirë zemra ime, të paktën një grimëz herë.
Ndjenja e një urrejtjeje të papritur m’i veshi sytë nga mendimi, se këtu bën pallë dhe kënaqet sozia ime gjatë gjithë jetës dhe se këtë horr vetë e kam grishur të ekzistojë, i kam falur pasuri, duke lënë të më rrjedhë prej shpirti gjithë fuqinë e “unit” tim, ndër shpresa, gjakime e ëndrra.
Jo pa tmerr u binda, që gjithë jeta ime ka qenë thurur veç prej pritjesh në forma gjithfarësojshe dhe veç prej pritjesh – në llojin e vet me gjak që rrjedh pandërprerje – dhe se s’më kanë mbetur më pos disa orë për perceptimin e realitetit. Ajo çka unë e quaja përmbajtje të jetës sime, tashmë pëlciti para syve të mi si flluskë sapuni. Po ju them, se gjithë çka kemi kryer këtu në tokë, tërheq pas vetes pritje të reja dhe shpresa të reja; gjithë bota është e zeherosur me frymimin e realitetit që vdes, sapo mezi ka lindur. Kush prej nesh s’ka provuar dobësinë që të cyt nervat gjatë vizitës tek mjeku, avokati apo tek ndofarë burokrati tjetër? Ajo çka ne quajmë jetë, është tamam një paradhomë vdekjeje. Befas kuptova se çfarë është koha: ne vetë jemi krijesa të krijuara prej kohës, kurme, të cilët veç në dukje janë materialë, kurse në fakt s’jemi gjë tjetër, gangullëzime kohe.
Kurse venitja e prajshme në udhën drejt varrit është shndërrimi në kohë me pritjet dhe shpresat që na shoqërojnë – kështu akulli ndanë vatrës shndërrohet në ujë!
Pashë, se sozia ime u rrënqeth, kur brenda meje u zgjua kjo vetëdije, dhe mnera ia deformoi fytyrën. Tashmë e dija, se çfarë duhet të bëja – të luftoja për vdekje me fantazmat që na thëthinin si vampirë.
O, këta parazitë që rrojnë në kurriz të jetës sonë, e dinë mirë, që duhet të jenë të padukshëm për njerëzit; se intriga më madhështore e djallit qëndron në faktin se ai përpiqet ta mohojë ekzistencën e tij. Që nga ajo kohë i flaka për jetë të jetëve nocionet e pritjes dhe shpresës.
“Unë mendoj, zoti Oberajt, që s’do ta kisha bërë asnjë hap në këtë udhë të tmerrshme, që zgjodhët ju, - i thashë plakut që heshtte; - unë mund ta përfytyroj, sigurisht, që me një punë të pandërprerë mund ta atrofizosh ndër vete ndjenjën e pritjes dhe shpresës, pa pa ia varur fort kësaj. . . “
“Po, por vetëm ta atrofizosh! Pritja megjithatë do të jetojë brenda jush! Ju duhet ta prisni pemën poshtë rrënjësh! – më ndërpreu Oberajti. – Jini pra këtu në tokë si një automat! Njeri në gjumë letargjik! Kurrë mos t’jua heqë ana drejt frutit të lakmueshëm, nëse me këtë është e lidhur qoftë dhe një dëshirëz e vockël, mos lëvizni, dhe ai, me t’u bërë i arrirë, do të këputet e bjerë vetë në duart tuaja. Në fillim ka për t’ju dukur si një udhëtim nëpër një shkretëtirë të hidhur – mbase, për një kohë bukur të gjatë – po pastaj papritmas do t’ju përkthjellojë së brendshmi drita dhe ju do t’i shihnë të tëra – dhe të bukurat, dhe të shëmtuarat – në një shkëlqim të ri të pamëkatë. Atëherë për ju, s’do të ketë më të rëndësishme e të parëndësishme, gjithçka që ngjet do të jetë njëlloj e rëndësishme – ju do të jeni i ngjashëm me Zigfridin e pamposhtur, me drakonin e larë në gjak, dhe do mund të thoni në lidhje me veten: “Po notoj në detin e pamatë të jetës së përjetshme me vela të bardha-dëborë.!”
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Këto qenë fjalët e fundit që më tha Johan German Oberajti – kurrë më s’e kam parë.
Ndërkaq kaluan shumë vjet. Qeshë munduar, përsa kisha fuqi, të ndjekë doktrinën, që më hapi Oberajti, por pritjet dhe shpresat prapseprapë nuk duan të hiqen nga zemra ime.

E ndiej veten tepër të dobët që të mund t’i shkul ato me gjithë rrënjë, si një bar të keq, dhe tash nuk habitem më, që në pllakat e kodër-varreve ndër varreza të panumërta ndeshet kaq rrallë mbishkrimi:
V I
V O
Përktheu: Agron Tufa
Shënim:
Gustav Majrink (Gustav Meyrink) - shkrimtar-ekspresionist autriak i fillimshekullit XX, një prej përfaqësuesve të «shkollës së Pragës» tok me Kafkën dhe Leo Peruc. Ishte mistik, i dhënë pas budizmit dhe pjesëtar i një sërë udhërave okulte, përfshirë urdhërin hermetik britanik “Aurora e artë” dhe urdhërin italian “zinxhiri i Miriamit” – Xhuliano Kremerc.
Ka shkruar shumë tregime (vëllimi “Lakuriqët e natës”) dhe 5 romane:
“Golem”(1914)
“Fytyra e gjelbër” (1916)
“Nata e Valpurgës” (1917)
“Domenikani i bardhë” (1921)
“Engjëlli i dritares perëndimore” (1927)
Ka pasur një ndikim shumë të madh mbi Mihaill Bullgakovin, veçanërisht në romanin e tij “Mjeshtri dhe Margarita”; ishte një ndër shkrimtarët e preferuar të Franc Kafkës
 

Nicktjeter

Per aspera ad astra.
Staff member
Super Moderator
Regjistruar
Jun 23, 2020
Mesazhe
1,009
Pëlqime
786
Pikë
113
ËNDËRRUAR PËR DIMRIN…ASAJ

Do shkojmë, dimrit, në një vagonetë të kuqe
Me aq shumë shilte blu.
Do të jetë ëmbël. Një folè çmendurie puthjesh
Në kënde të buta aty këtu.

Ti do t’i mbyllësh sytë, për të mos i parë
Xhamllëqet si i shfytyrojnë hijet e netëve,
Hordhitë e demonëve dhe të ujqërve fytyrëvrarë,
Përbindshmëri të kobshme e të zeza.

Pastaj faqja jote si do të ngjethet…
Një puthje e lehtë, një merimangë e dehur, do të zbresë
Mbi qafë…Ndërkaq ti
Do më thuash: "Kërko!", duke ma afruar kokën
-do të kemi kohë ta gjejmë atë bishë të vogël
-që sorollatet kështu pa frikë…
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Sa e sa burra kam dëgjuar të thonë se duan një grua inteligjente përkrah. Do t'iu thoja ta mendonin mirë.
Gratë inteligjente i marrin vendimet vetë, kanë dëshirat e tyre dhe vendosin kufinjë.
Ti nuk do të jesh kurrë në qendër të jetës së saj, sepse ajo merret më shumë me veten e vet, sesa me ty!
Një grua inteligjente nuk lejon të manipulohet, as të shantazhohet. Ajo nuk i gëlltit fajet dhe poashtu merr përsipër përgjegjësitë e saj.
Gratë inteligjente, diskutojnë, analizojnë, grinden, nuk kënaqen me gjithçka dhe kështu përparojnë.
Ajo grua që ka pasur një jetë para teje, e din se do të vazhdojë ta ketë edhe kur ti të largohesh.
Ajo të informon dhe nuk kërkon leje.
Këto gra, në çift, nuk kërkojnë një lider për ta ndjekur pas. Nuk duan të ndjekin askend, e as t'i tregojnë rrugën askujt, duan të ecin përkrahë jush.
Ato e dinë mirë se jeta pa dhunë është një e drejtë themelore, e jo luks apo privilegj.
Një grua inteligjente është e lirë sepse ka luftuar për lirinë e saj. Nëse përpiqesh ta prangosësh ajo do të dijë se si të largohet.
Mos harro se e ka bërë dhe më parë.
Gruaja inteligjente e di se vlera e saj nuk është trupi i saj e as ajo që ti bën me të.
Mendoje dy herë para se ta gjykosh për moshën, gjatësinë, “trashësinë” apo sjelljen e saj seksuale, sepse gjykimi i tillë është dhunë emocionale, dhe ajo e di këtë.

Prandaj, para se të hapni gojën për të thënë se dëshironi një grua inteligjente përkrah jush, pyeteni veten nëse jeni vërtet në standardin e duhur për të hyrë në jetën e saj.
Gabriel Garcia Marquez
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Une isha ju, kurse ju ishit, une. Se fundmi, ju moret flake. Duke kujtuar se zjarri shuhet me veshje, une mora nje pallto te vjeter dhe te rrihja me te. Por, perseri transformimi fizik filloi dhe shkoi aq larg, sa ju nuk ishit me aty. Ne vendin tuaj, ne zjarr isha une dhe po perpiqesha ta shuaja ate me pallto. Por kjo nuk me ndihmoi dhe vetem konfirmoi friken time te vjeter se gjera te tilla nuk mund ta shuajne nje zjarr..

Kafka
:)
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
- Jeta ime është e mbushur me dashuri. Vetëm dashuria i jep atë zhvillim të përsosur aftësive tona, që është aq i nevojshëm për artistin. Isha i ri dhe dashurohesha me të bijën e një mullixhiu, që banonte në afërsitë e Peterburgut. E shihja sa herë shkoja për gjah në ato anë. Për aq vjet sa njiheshin nuk deshi të pranonte prej meje asnjë gjilpërë. Më habiti një ditë kur më tha: - Dua të më bëni një dhuratë. Sillmëni një sapun të parfumuar nga Petërburgu. - la solla sapunin. Ajo më pa aty dhe më bëri shenjë që të prisja. Pas dhjetë minutash u kthye duke më treguar duart e bardha e me erë të mirë nga sapuni. Pastaj më tha: Tani puthmëni duart, sikurse damave nëpër sallonet e Petërburgut.



Turgeniev
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Me kujtohet kur vajza ime Lea ishte tre vjec dhe deshironte te eksploronte cdo gje rreth saj. Ajo ishte aq e gjalle sa mund te vraponte gjithe diten pa u lodhur aspak. "Vrapo me mua, babi! Hidhu!" Ajo rrotullohej pa pushim derisa i merreshin mendte, pastaj rrezohej dhe vetem qeshte pa pushim. Ajo ndiqte pilivesa, fliste me gjethet, tundte kembet ne stol, dhe perkedhelte cdo qen qe shihte. Asaj i pelqente t'u vinte emra objekteve dhe zhvilloi nje vesh te ndjeshem ndaj fjaleve. Kur shikoja Lean, shikoja pulsimin e plote te jetes. E kisha zili ate dhe psheretija per ate cka kisha humbur.

:)
:)
:)


Harville Hendrix
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Ka njerëz që ecin me këmbë,
Ka që me këmbë shtypën;
Ka njerëz që hanë bukë me dhëmbë,
Ka që me dhëmbë mbytën...
......
Ka njerëz që puthen me buzë,
Ka që me buzë peshtyjnë;
Ka njerëz që flasin me gjuhë,

Ka që me gjuhë ndyjnë.
:)
:)


Dritëro Agolli
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Mund të bjerë shi atje jashtë, në tokë, në rrugë... mos e ki frikë shiun që lag, por atë që sjell trishtim në zemrën tënde. Nëse bie shi, vish atë çka është e papërshkueshme prej tij, buzëqeshjen tënde. Një gjë është e sigurtë, shiu do të pushojë dhe do të dalë dielli, i cili gjithmonë qëndron pas reve. Gjithmonë.

(Stephen Littleword)
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Njerëzit e rremë nuk flasin, sugjerojnë.
Nuk bashkëbisedojnë, bëjnë thashetheme.
Nuk vlerësojnë, lajkatojnë.
Nuk duan, dëshirojnë.
Ata nuk pyesin, kërkojnë.
Nuk buzëqeshin, tregojnë dhëmbët e tyre.
Njerëzit e rremë janë të varfër në shpirt, sepse nuk ecin, por zvarriten në jetë, duke sabotuar lumturinë e të tjerëve.
Njerëzit e rremë injorojnë bukurinë dhe fisnikërinë e shpirtit sepse nuk dashurojnë, janë vetëm egoistë,... dhe kështu jetojnë,... Vetëm sa marrin frymë ...


(Marisina Vescio)
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
O ti që fle! Pa më thuaj: “Çfarë është gjumi?” Ai i përngjet vdekjes. "Çohu dhe bëj vepra që kur të vdesësh t'u ngjash të gjallëve e jo si tani....i gjallë dhe i fjetur u ngjan të vdekurve.

| Michelangelo Buonarroti |
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Ndihem i vrarë, rënkon trupi im dhe i vajzës qe e kam pranë...
Ti hënë e zbehtë, ngrohi këmbët e mia të zbathura, qe ecin vetëm drejt
Ato, pa adresë...

Ku je ti vajzë? Me qytetin, ishim shokë.
Humbem gjithçka që deshëm, ajo nuk kthehet... tek ne.

Me ecjen tënde gjithçka sot mu dok e zbrazët, qeshën me ty...
Frikacakët! Dhe ata që baltë mbi ne hodhën.
Dhe sot, e vetme je ti, përball meje...
E vrarë është ëndrra, ndaj sytë e tu, përgjumjen s'e duan.

Ata që flenë.. me zërin tonë... pranë do na kenë
Në këtë qytet te vjetër, ku jeta tashmë lind.
Larg do të shkojme... ndoshta jo shumë...
Zemrë e lamë, në këtë vend ku unë dhe ti...
U deshëm shumë... dhe terrin lamë... në harrim.

Lotët u derdhën, mbi faqen tënde të brishtë ku koha gjurmë ka lenë
Ato i shoh...
Me flokët tua luaj une, ndoshta tani më i qetë se ma parë... si në ëndërr
Ku ishim te dy...


Orges Toce
 

Passion

V.I.P
Staff member
Administrator/e
Regjistruar
Jun 22, 2020
Mesazhe
2,359
Pëlqime
1,722
Pikë
113
Ata njerez si une nuk tradhetojne kurre, ata si une
kane vlera te ngulitura ne
mendje, asgje nuk eshte siperfaqesore as familja as
miqte.Ata si une dhurojne endrra edhe me cmimin se
mund te mbeten te
zhgenjyer.Ata si une japin shpirtin, sepse nje shpirt i vetem eshte si nje pike uji ne shkretetire!


|Alda Merini|
 
Top